|
گمگشته |
||
|
می خواهم بمیرم
می خواهم یک میلیارد بار بمیرم و در جهانی بر خیزم، که همسایگان یکدیگر را بشناسند. و مردم، همه رنگها را دوست بدارند. می خواهم در جهانی بر خیزم که عشق، به قیمت لبخند باشد. مردان ،نمیرند زنان ،نگریند همه کودکان، پدران خود را بشناسند و عدالت باغی باشد، که مردم در ان سیب های یکسان بخورند. یکسان زندگی کنند، و یكسان بميرند. مي خواهم در جهاني برخيزم كه هيچ انساني،پيش از يك بار نميرد. نوشته شده در تاريخ 88/09/06 توسط gomgashte
من ان یاس کبودم و دلم می خواهد از عطر گیسوانم تو را مست کنم . و با زیبائی ام . چشمانت را خیره نمایم . ولی به یاد داشته باش مرا تنها در ان عطر و زیبائی نبینی . انچه را که هستیم نگاه کن و اگر ان را زیبا و معطر یافتی . از عشق سیرابم کن .
مرا این گونه بخواه .
نوشته شده در تاريخ 88/06/18 توسط gomgashte
ای پیام اور بگو !
برایم سخن بگو! سخنی از عشق
و راه رسیدن به ان را بگو .
من کویر ای تشنه ام ...
از حقیقت بگو،از دنیا، از ایمان .
از هر انچه رسالت توست
در اگاهی من بگو ...
من تشنه ی بارانم .
جبران خلیل جبران نوشته شده در تاريخ 88/06/06 توسط gomgashte
و چون پرنده ای ازاد، تا ابر ها بالا خواهم رفت . ای کاش که این پرواز، در خواب نباشد و تو ....... گیسوان اشفته مرا ..... در باد رها میسازی . نکند گرمی دستای تو..... از عشق نیست.... نکند محبت..... کلامی پوچ . رویائی است . ای وای اگر که این پرواز تا اوج رفتن، ((بر بال باد)) باشد ....... نوشته شده در تاريخ 88/05/25 توسط gomgashte
شاید ناخواسته است.... دست خودم نیست . با سایه ای از شک وتردید به کوچکترین حرکات تو بنگرم . ناشی از عشق بیش از حد من است . نمی دانم ... ولی انچه می دانم ان است که همین سایه ناخواسته بر تمامی زندگی ام چیره شد و وقتی با غرور به هم امیخت شد انچه نباید می شد ... نمی دانم ایا((دوباره با تو ))بودن را تجربه می کنم؟ نوشته شده در تاريخ 88/05/04 توسط gomgashte
مدتی است که حتی خاطراتم را به فراموشی سپرده ام . خاطراتی که همچون تصاویری مه الود می نماید . ای کاش زندگی را بازگشتی بود . ای کاش تنها بکبار دیگر ان نگاه عاشقانه را بر من ارزانی می داشتی . من زندگی را قمار کرده ام قماری که برنده نداشت . امروز می دانم که زندگی برگشت پذیر نیست . نوشته شده در تاريخ 88/04/24 توسط gomgashte
چشمایش را گشود.......
همه جا سپیدی بود و نور.
مدتی طول کشید تا انچه را
گذشته بود به یاد اورد :
چه تلخ است و چه سخت
به یاد اوردن دیگرانی که نیستند.
تو چگونه می توانی تاب بیاوری
و استوار بایستی...... دستم را بگیر...
من نیازمند پشتوانه ای
به ایستادگی تو هستم . با من بمان ...
دلم می خواهد چشمایم را ببندم .
شاید با گشودن دوباره ای ان
زندگی چهره ای دیگری از خود نشان دهد :
چهره ای که در رویای خود می پروانم . نوشته شده در تاريخ 88/04/18 توسط gomgashte
روز پدر را به همه دوستان عزیزم تبریک می گویم........................... روزت مبارک مبارک نوشته شده در تاريخ 88/04/15 توسط gomgashte
نمي دانم اينجا كه ايستاده ام كجاست. امروز ديگر از دانستن و ندانستن گذشته ام. امروزديگر مي توانم بدون تلاطم. همه ان سالها را مرور كنم. و شايد با مرور تمامي ان خاطرات. خواستن ها و بدست اوردن ها را معني كنم. من ايستاده ام و مي دانم كه در زير پاهايم . ويرانه اي بيش نيست......... مي دانم................
نوشته شده در تاريخ 88/04/07 توسط gomgashte
تا ان روز زندگی را
جز انچه بود نمی انگاشتم امدی و هر انچه بود در هم ریختی و من احساس کردم دیگر ان خود هستی نیستم تا ان روز سرنوشت خود را چنین می پنداشتم نوشته شده در تاريخ 88/03/21 توسط gomgashte
زنده ها ،با گامهای رنگین شده از علف،
می ایند تا در روی تپه ،سنگ مزار ها را بخوانند گورستان هنوز زنده ها را به سوی خود می کشد، اما هرگز مرده ای را نمی طلبند. این اشعار،پی در پی در انجا به چشم می خورد: ((انهایی که امروز، زنده به اینجا می ایند، تا سنگها را بخوانند و باز گردند، فردا،مرده خواهند امد تا بمانند)) سنگ مرمر ها،که اینچنین با یقین از مرگ سخن می گویند، همه وقت در حیرت اند که چرا مرده ای از راه نمی رسد، و پرهیز و امتناع مردم چیست؟ اسان می توان شوخ طبعی کرد و به سنگ ها گفت که مردم از مردن بیزارند. و دیگر هرگز نمی میرند و گمان می کنم که این دروغ را باور کنند!!!!! نوشته شده در تاريخ 88/03/14 توسط gomgashte
باز هم امدی تو بر سر راهم اهی ای عشق می کنی دوباره گمراهم دردا من جوانی را بر سر کردم تنها از دیار خود سفر کردم دیریست قلب من از عاشقی سیر است خسته از صدای زنجیر است دریا اولین عشق من را به یاد اور دنیا دم به دم من را ازردی دریا سرنوشتم را به یاد اور دنیا سرنوشتم را مکن باور من غریبی قصه پردازم چون غریقی،غرق در رازم گم شده ام در غربت دریا بی نشان وبی اوازم می روم شب ها به ساحل ها تا بیابم خلوت دل را روی موج خسته دریا می نویسم اوج غم ها را نوشته شده در تاريخ 88/03/05 توسط gomgashte
اي كاش مي توانستم بك لحظه زمان را نگهدارم و باز به خود بنگرم... اي كاش مي توانستم زمان را به گذشته هاي دور باز گردانم . فرصتي ديگر بار براي تصمبم گيري پيدا كنم و يقين بدان اگر چنين شود انتخاب من ((تو)) نيستي!
نوشته شده در تاريخ 88/02/26 توسط gomgashte
تنها به من بگو كه چه بايد مي كردم و نكردم تنها لحظه اي در چشمان من نگاه كن و بگو كه غير از عمر وجواني و شور عشق ديگر چه به پاي تو بايد مي ريختم من كه درهر شرايطي در كنار تو ايستادم و شايد تنهااشتباه من،اعتماد به تو بود لحظه اي در چشمان من نگاه كن .... نوشته شده در تاريخ 88/02/26 توسط gomgashte
گفت: دری که کوپه ندارد کسی نخواهد کوفت: چه اشتباه بزرگی! در دلم را نبستم و به روی در هم کوپه ای نهاندم حتی بروی در هم درشت نوشتم مرا به حال خود بگذارید تلاش بیهوده بود تو نارسیده از راه چنان بر در کوبیدی،و تنها با یک نگاه که نه در،بلکه خانه ام را هم ویران کردی............ نوشته شده در تاريخ 88/02/20 توسط gomgashte
بعد از سال ها سکوت شکوه افتاب من ارمانی شد که به اندازه وسعت سبز چشم هایش عشق را گریسته است ومن دوباره از دل بستن می ترسم می ترسم که کوچه ی نگاهش بن بست باشد من غریبانه در بهت خویش مرثیه بخوانم! تمام انتظارم را صرف کرده ام وبرای به او پیوستن وگر فرصت ستاره شمردن نیست و لحظه های دوباره انتظار ویرانی مرا به بلندای عشق خواهد برد ومن شاعرانه باید مرثیه بخوانم! و دل نمی بندم!!!!! نوشته شده در تاريخ 88/02/20 توسط gomgashte
نوشته هایم را با اب چشم هایم شستم دیگر کاغذ هم لیاقت درد ودل را ندارد عاشقی اسان است تا به این حد که هوسی را عشق بنامیم به ریا بیا لاییم و محکوم به زوال کنیم ابرام چشم ها در فروریختن دیوارهای عمر است. ستاره ها با چشمک زدن... نگاهت را به سخره می گیرند.. دست و پا زدن بیهوده است در رودی به نام زندگی به سوی پرتگاه زوال نوشته شده در تاريخ 88/02/10 توسط gomgashte
|
||
